leoeosseus

Saturday, 27 February 2010

Corenta e un meses


Neste día chuviñento o Leo fixo tres anos e cinco meses. Como o día estivo así de feo axudou a facer as camas, xogou coas pezas para facerlle un garaxe a Pocoyo, xogou ao cárcere cos policías Po e Dipsy e os delincuentes Patricio, Bob Esponxa, Grúfalo, león, Epi, Blas, Bart Simpson, Bob Esponxa de plástico, os monos e o crocodilo pinto, sufriu o ataque do mostro tiligueiro, leeu o seu nome, Noé, papá e mamá na pizarra ( sabe escribir o seu nome, outro cantar é que o queira facer), pegou cromos de Bob Esponxa, fixo unha casa de coxíns, representou unhas visitas sociais do moneco Quique a Mickey Mouse e Elmo, disfrazouse de pallazo co curmán na casa dos avós, debuxou unha cara, xogou con globos mentres o Colín non lle arrincou un da man, serviu de sobremesa á tía Kasege, xogou aos barcos cunha caixa de cartón e á tele coas escaleiras dos tíos, deixouse levar nunha zorra de cartón polo seu curmán e o seu pai e agora dorme coma un bendito.
Pórtase mui ben, xa pide sempre polas súas necesidades, fala coma un lorito co seu castrapio de cada vez máis castelanizado e vai comendo ben.
Que siga así !.

Labels:

19 Comments:

At 27/02/2010, 22:04 , Blogger zeltia said...

oes hoxe topeille moito parecido contigo ó leo! (pero é ben máis juapo ca tí, jajaja)
está grande, eh, ¿non? a mín parécemo. o meu era pequeno, coma a nai.
por certo que o meu, cando tiña 4 anos, fíxome ter que "aprender a adaptarme", querer igual ó novo neno que foi aparecendo: pegou un cambiazo!
fora un neno pequeno obediente, moi moi cariñosiño, mimosón, e de pronto botou un carácterrrrr, sí si, con 4 anos, empezou a amosar unha forte independencia, desenrolou picardias e "maldades"... ocorrianselle trasnadas sen fin..., vamos, que me custaba ver nel "o meu doce meniño".
despois viñeron moitas outras adaptacións en distintas fases! jajaja (porque iso sí: sempre nos toca adaptarnos os pais ós fillos, non ó revés, ainda que pareza mentira)
pero, ainda xa todo un home, sempre segue a ser o meu meniño de doce mirar...

o leo traballou arreo hoxe, eh!

 
At 27/02/2010, 23:10 , Blogger ♥ meninheira ♥ said...

Eu também lle vexo que se vai parecendo cada vez máis a ti non é? E menudo día leváchedes, aghotoume só de pensalo :D

Biquiñossssssss

 
At 27/02/2010, 23:48 , Blogger An said...

Amen, que siga así...é que nos sete meses que lle quedan para facer os 48, sexan sempre ledos. Saúdos

 
At 28/02/2010, 00:21 , Blogger Merce said...

Que siga así, crecendo san e ledo, exactamente, ese sorriso dio todo.

Biquiños para il :)

 
At 28/02/2010, 00:38 , Blogger Aldabra said...

pois coincido con Zeltia en que se parece a ti, polo menos na foto que tes no blog.

¡cantas cousas pode facer un pequeno nun día!, da medo.

eu xa non no recordo, a miña filla xa vai para os dezanove.

biquiños,

 
At 28/02/2010, 07:53 , Anonymous A nena do paraugas said...

Parabéns para Leo, para seu pai e para súa nai. É unha ledicia ver medrar as crianzas, fortes e inquedas, pero seguras.
Moitas felicidades!

 
At 28/02/2010, 09:53 , Blogger Kaplan said...

Parabéns para todos e principalmente para o que cumpre os anos; cun día así é normal que caese rendido.

 
At 28/02/2010, 11:16 , Blogger fonsilleda said...

¡Que siga! e non hai dúbida ningunha de que é mais guapo que o pai. ¿É todo a nai?.
Bicos

 
At 28/02/2010, 12:11 , Blogger Chousa da Alcandra said...

Non lles fagas caso ás que che din que se parece a ti. A min decíanmo cando paseaba á filla dun curmán dun amigo de meu cuñado...
O certo é que o rapaz está feito un cabaleiro. Logo che ha de botar moza.

Apertas

 
At 28/02/2010, 21:04 , Blogger Eva G. Rei said...

Concordo coas mozas que din que o Leo se vai parecendo a ti, e en "diresto" tamén, sobre todo cando pon a cara seria e queda observando.
Perdínme polo camiño da explicación de Chousa...
Que siga así moitos anos máis e nós que o vexamos.

 
At 28/02/2010, 23:03 , Blogger Dilaida said...

En fin, que eu non sei a quen se parece pero, éche ben guapo! e está facendo un traballo de primeira o seu pai xa coñece todos os nomes dos muñecos e iso non é sinxelo.

 
At 01/03/2010, 16:24 , Blogger Bolboreteira said...

Está moi guapo e grande.
Que día máis ben aprobeitado e o que nos aburrimos os adultos cos días asi nos que hai que quedar na casa....
Bicos a pai e fillo

 
At 01/03/2010, 22:52 , Blogger abueloscrisytoño said...

Si ten moito parecido contigo ,cada vez mais.
Bicos.
A.Cris

 
At 02/03/2010, 14:05 , Blogger busto.agolada said...

Este blog vai ser un referente pàra os pediatras para amosarlles aos pais recentes cómo evolucionan os nenos e os coidados que requiren. De paso tamén aprenden da experiencia dun pais que nolo vai contando con todo detalle mes a mes.
Outra cousa, como facermos para ensinarlles a lingua sen contaminacións?. Sexa galego ou castelán. Velaí a leria que nos traemos neste impaís.
Moitas apertas pata todos tres.

 
At 05/03/2010, 12:28 , Blogger Shucran said...

Parabéns para Leo! Hai que ver o rápido que medran os nenos!
Saúdos.

 
At 06/03/2010, 20:33 , Blogger Mer said...

Noraboa e sí, que siga así.
41 meses xa? hai tanto que visito o teu blog? o tempo pasa que da medo

 
At 07/03/2010, 14:03 , Anonymous peke said...

Vaia sorriso de modelo que puxo para a foto!

 
At 14/03/2010, 01:52 , Blogger xenevra said...

E cando nos deamos de conta será el o autor das entradas que falarán do seu pai ;)

 
At 18/03/2010, 22:14 , Blogger Proida said...

Nós temos esa casiña de madeira...

 

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

Links to this post:

Create a Link

<< Home